Als je gaat trouwen, is een ring een must. Maar waar komt deze traditie eigenlijk vandaan? En is er ook een verschil tussen ringen, qua betekenis? Ben je hier nieuwsgierig naar, lees dan snel verder.

Romeinen
Onze traditie van het uitwisselen van ringen, hebben we van de Romeinen geërfd. Eerst kreeg alleen de vrouw een ring: de man gaf die tijdens de bruiloft aan haar als officiële belofte van trouw. Het had ook de duidelijke betekenis dat man en vrouw aan elkaar verbonden – en dus niet meer ‘vrij’ – waren. Voor de 19e eeuw zocht de man alleen een ring uit voor de vrouw. Pas vanaf de 19e eeuw ging ook de man een trouwring dragen.



Verlovingsring
Pas toen de trouwring al een tijd ingeburgerd was, kwam de verlovingsring op. Traditioneel werd het aanzoek altijd door de man gedaan en die zorgde ook voor de verlovingsring. De verlovingsring had meestal een diamant. Bij de trouwerij werd daar dan een gladde gouden trouwring bij geschoven. Oorspronkelijk waren de trouwringen dan ook veel eenvoudiger dan de verlovingsringen.

Volgens de etiquette draag je de verlovingsring aan je ringvinger van de linkerhand. Als de trouwring erbij komt, worden beide ringen naar de ringvinger van de rechterhand verplaatst. Katholieken doen dit precies omgekeerd.

Het is natuurlijk heel romantisch om iemand ten huwelijk te vragen met een ring, maar dat hoeft niet persé. Je kunt er ook voor kiezen om iemand wél met een ring te vragen, en dan die ring ook als trouwring te gebruiken.

De ringmaat is wel heel belangrijk als je er een uit gaat zoeken. Probeer daarom een ring van je aanstaande mee te nemen. Als dit niet lukt, trek dan de binnencirkel van de ring over.



Symboliek
De ronde vorm van de ring staat voor ‘eeuwigheid’. Er zit geen eind aan een cirkel, het gaat altijd door. Dit kun je weer doortrekken naar het huwelijk: dat is voor altijd. Eeuwigdurende verbondenheid tussen man en vrouw. Een échte trouwring wordt dan ook gegoten, zodat er geen lasnaad te zien is. Het gat in de ring heeft ook een speciale betekenis: het is het symbool van de doorgang naar alle gebeurtenissen in het leven van de drager, na het huwelijk.

In de middeleeuwen deed de trouwring zijn intrede in de katholieke huwelijksceremonie. De bruidegom schoof de ring eerst aan de duim, dan aan de wijsvinger en de middelvinger van de bruid. Hierbij werd door hem de trouwgelofte ‘In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest’ uitgesproken. Hierna deed hij de ring om haar ringvinger.

Stenen in de ring
Tot slotte benoemen we nog een paar stenen en hun betekenis, bij gebruik in de trouwring. De diamant wordt vaak gebruikt, mede omdat Cupido’s pijlpunten hiervan gemaakt zouden zijn zodat hij ieder hart kan doorboren – en dus iedereen verliefd kan maken. Ook wordt van diamanten weleens gezegd dat ze ‘voor altijd’ zijn, ook een mooie symboliek voor het huwelijk.

Verder wordt de robijn veel gebruikt, die symbool staat voor het hart, de maansteen, die symbool staat voor tevredenheid, de saffier, die symbool staat voor de hemel en de aquamarijn, die symbool staat voor een gelukkig huwelijksleven.